คุณพี่คนนั้น...(จำชื่อไม่ได้แล้วอ่ะ)
(แอบ)ไปอ่านสเปซของคุณพี่เค้าแปลกดี...ที่มีความคิดไม่เหมือนใคร
" มันทำให้ บรรยากาศ เก่าๆสมัยเรียนกลับมาเลย
(พอดีเรียนศิลป์เหมือนในหนังเลย อิน อิอิ)
ทำให้นึกถึงเพื่อนเก่าที่เรียนด้วยกัน
รู้สึกตัวเองเหมือนไข่ย้อยยังไงไม่รู้
เหมือนจริงๆนะ เหอะๆ
หนังเรื่องนี้สอนให้รู้ว่ารักคนที่เขารักเราดีกว่า
เพราะเราดูๆ เราก็รู้สึกรักนุ้ยมากกว่าดากานดาอีก
เราชอบผู้หญิงแบบ นุ้ยหน่ะ แถม นุ้ยน่ารักซะด้วยสิ
คนใต้อะไร ตาโต้โต เสียงก็เพราะ
ทำไมคนมันชอบดากานดาจังก็ไม่รู้ไอ้พวกที่ดูแล้ว
ไม่เหงมีใครพูดถึง นุ้ยเลย ทั้งๆที่นุ้ย
ออกจะเปงธรรมชาติขนาดนั้น ดูหนังเสร็จ
ขับมอร์ไซน์ออกมากจากโรงหนัง ถนนๆ ไม่มีคนเลย
เหงาดี ลมหนาวๆเย็นๆพัดใส่หน้า ใจมันหวิวๆหว่ะ
มองตึกรามบ้านช่อง มัน นอนกันหมด เงียบ
วังเวง แสงไฟจากเสาไฟตามทาง เรียงเป็น จุดๆ เหงาดีนักแล
มองๆตึกไปนึกถึงตึกที่เรียน
ภาพสมัยเรียน กลับมาเป็นฉากๆ ขับรถเพลินเลย แต่หนาว
ต้องรีบกลับ ไม่งั้นไม่สบาย
มานั่งเขียน
blog นี่แหละ ระบายออกมาหน่อย หนังมัน กระทบใจ มีผลกระทบรุนแรง อิอิ"
แล้วก็จบเพียงเท่านี้
เป็นความรู้สึกที่เรียกว่า......ไม่เคยเจอเลยที่ใครจะคิดแบบนี้ คนๆ นี้จริงใจมากเลย
รักคนที่เค้ารักเรา......ดีกว่างั้นเหรอ????
ตอบทีได้มั้ย.......
